Psychoterapia systemowa

Psychoterapia Indywidualna

W biegu życia napotykamy różne trudności. Przeżywane kryzysy są motorem rozwoju. Zdarza sie jednak, że indywidualne możliwości radzenia sobie są zablokowane, bądź niewystarczające. Proces terapeutyczny to rodzaj relacji między terapeutą i pacjentem, który w bezpiecznych warunkach pomaga pacjentowi zrozumieć z czego wynikają jego objawy i cierpienie. Podczas terapii omówione zostają schematy myślenia, odczuwania i zachowania, a także towarzyszące uczucia tak, by zwiększyć możliwości adaptacyjne, odblokować proces rozwoju.

Dla kogo terapia indywidualna?

Oferta skierowana jest do osób doświadczających trudności natury sytuacyjnej oraz psychologicznej. Psychoterapia jest pomocna dla osób zmagających się m.in. z zaburzeniami nastroju, zaburzeniami lękowymi, zaburzeniami odżywiania, objawami psychosomatycznymi. Psychoterapia jest również wsparciem przy szczególnie trudnych doświadczeniach życiowych, takich jak rozstanie, choroba, czy śmierć bliskiej osoby. Ponadto terapia pomaga osobom przeżywającym trudności w relacjach miedzyludzkich, osobom z niskim poczuciem własnej wartości i trudnościami w radzeniu sobie ze stresem. Jest dla Każdego, kto chce zmienić swoje życie na bardziej satysfakcjonujące.

Przebieg procesu psychoterapii

Wstępem do terapii są spotkania konsultacyjne (zazwyczaj trzy spotkania). Podczas konsultacji terapeuta przeprowadza wywiad oraz zapoznaje się ze specyfiką problemu. Pacjent opowiada o sobie, o swoich trudnościach, ma także możliwość poznania systemu pracy terapeuty. Wynikiem konsultacji w przypadku braku przeciwskazań do terapii jest podjęcie decyzji o jej rozpoczęciu oraz ustalenie celu pracy terapeutycznej. Omówione zostają również zasady obowiązujące podczas terapii. Sesje terapeutyczne odbywają się raz na tydzień i trwają 50 minut. Czas trwania całej terapii jest różny, w zależności od specyfiki problemu. Proces terapeutyczny poddawany jest superwizji u certyfikowanych superwizorów psychoterapii Polskiego Towarzystwa psychiatrycznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Terapeutę obowiązuje tajemnica zawodowa, oznacza to, iż treści wnoszone w trakcie terapii służą tylko i wyłącznie do celów terapiii i mogą być ujawnione tylko w przypadku poważnego zagrożenia życia i zdrowia pacjenta lub innych osób.

Terapia par i małżeństw

Kryzysy pojawiające się w relacji są rzeczą naturalną. Prawidłowo przezwyciężone, prowadzą do rozwoju i zwiększenia satysfakcji w związku. Nie zawsze jednak ujawnia się rozwojowa funkcja kryzysu. Czasem rozwój blokowany jest poprzez nagromadzenie trudności, natłok emocji oraz zaburzoną komunikację. Terapia par pomaga małżeństwom czy parom, które znalazły się w impasie, doświadczają trudności i konfliktów, tym którzy chcą w bezpieczny sposób wyrażać swoje uczucia i potrzeby. Praca terapeutyczna oparta jest o założenie, iż rodzina tworzy całościowy system, w którym problem ma wpływ na funkcjonowanie wszystkich jej członków. Podejście systemowe poszerzane jest o rozumienie psychodynamiczne, w którym nacisk kładziony jest na nieuświadomione motywy zachowań, a w trudnościach małżonków zauważa się echa zjawisk wczesnodzięcych.

Dla kogo terapia par i małżeństw?

Terapia par i małżeństw skierowana jest do partnerów przeżywających konflikty, trudności i niezrozumienie w obszarze relacji. Terapia pomocna jest dla tych, którzy chcą nauczyć się w bezpieczny sposób wyrażać swoje potrzeby i emocje. To szansa na prawdziwą zmianę. Uczestnictwo w terapii jest dobrowolne. W spotkaniach uczestniczą oboje partnerzy i od ich zaangażowania oraz współpracy zależy powodzenie terapii.

Przeciwskazania do terapii

Przeciwwskazaniem do terapii małżeństw i par jest występujący problem uzależnienia, a także przemocy w rodzinie (zwłaszcza, gdy trwają nadal). Problemy te wymagają specyficznych procedur terapeutycznych, różnych od tych stosowanych w terapii par. Ponadto należy pamiętać, że podczas terapii par nie pracuje się indywidualnie z jedną osobą, wymagane jest zaangażowanie obojga partnerów. Czasem terapia jest zlecona przez sąd, ale nawet wtedy, możliwe jest jej podjecie tylko pod warunkiem zgody obojga zainteresowanych. Przeszkodą do pracy terapeutycznej w parze są również trwające związki pozamałżeńskie.

Przebieg procesu terapii

Właściwą terapię poprzedzają konsultacje, umożliwiające wstępne zaplanowanie terapii. Zwykle odbywa sie jedno do trzech spotkań konsultacyjnych podczas których uwzględnia się ewentualne przeciwwskazania do terapii, terapeuci poznają specyfikę zgłaszanych trudności, zbierają wywiad, a para opowiada o trudnościach oraz zapoznaje się z proponowanym systemem pracy. Wynikiem konsultacji jest wspólna decyzja oraz kontrakt terapeutyczny. Spotkania prowadzone są w koterapii tzn. przez dwóch terapeutów i odbywaja się co dwa lub trzy tygodnie. Każda sesja trwa 90 min. Czas trwania całej terapii zależny jest od wielu czynników: specyfiki problemu, zaangażowania partnerów, a także od ich indywidualnych cech oraz historii. Proces terapeutyczny poddawany jest superwizji u certyfikowanych superwizorów psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Terapeutę obowiązuje tajemnica zawodowa, co oznacza, że treści wnoszone w trakcie terapii służą tylko i wyłącznie do celów terapiii i mogą być ujawnione tylko w przypadku poważnego zagrożenia życia i zdrowia pacjenta lub innych osób.

Terapia rodzinna

W terapii udział bierze cała rodzina. Podejście systemowe zakłada, że rodzina tworzy system, w którym poszczególni członkowie wzajemnie na siebie oddziaływują, a objaw u dziecka świadczy o chorobie całej rodziny. Podejście takie uzupełniane jest rozumieniem psychodynamicznym, wskazującym na nieświadome motywy zachowań. W terapię zaangażowani sa wszyscy członkowie rodziny. Celem jest zrozumienie przyczyn problemów, mechanizmów ich powstawania oraz czynników podtrzymujących oraz wypracowanie trwałej zmiany, a w konsekwencji wygaśnięcie niepokojących zachowań dziecka.

Dla kogo terapia rodzinna?

Terapia pomocna jest rodzinom,w których pojawiają się konflikty, napięcie i nieporozumienia. W szczególności gdy problemy życia rodzinnego przekładają się na różnego rodzaju objawy u dzieci . Ponadto terapia rodzinna jest wsparciem w problemach wychowawczych oraz trudnościach w komunikacji. Do skorzystania z terapii zachęcam wtedy gdy pojawiają się nowe wyzwania, z którymi rodzinie trudno sobie poradzić.

Przeciwskazania do terapii

Przeciwskazaniem do terapii są problemy uzależnienia i przemocy w rodzinie. Wymagają one specyficznych procedur terapeutycznych, różnych od tych stosowanych w terapii rodzinnej. W takiej sytuacji terapeuta proponuje rodzinie kontakt z innymi specjalistami bądź też ośrodkami.

Przebieg procesu terapii

Właściwą terapie porzedzają 3 konsultacje, umożliwiające wstępne zaplanowanie terapii. Podczas konsultacji uwzględnione zostają ewentualne przeciwwskazania do terapii oraz zawarty zostaje kontrakt terapeutyczny. Spotkania terapeutyczne prowadzone są przez dwóch terapeutów (tzw. Koterapia) i odbywają sie raz na dwa lub raz na trzy tygodnie. Czas trwania terapii zależy m.in. od rodzaju problemu, zaangażowania członków rodziny, cech indywidualnych, oraz doświadczeń osobistych i rodzinnych. Zwykle jest to od kilku do kilkunastu miesięcy. Proces terapeutyczny poddawany jest superwizji u certyfikowanych superwizorów psychoterapii Polskiego Towarzystwa psychiatrycznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Terapeutę obowiązuje tajemnica zawodowa, oznacza to, iż treści wnoszone w trakcie terapii służą tylko i wyłącznie do celów terapiii i mogą być ujawnione tylko w przypadku poważnego zagrożenia życia i zdrowia pacjenta lub innych osób.

Psychoterapia dzieci i młodzieży

Psychoterapia dzieci i młodziezy prowadzona jest w następujących obszarach:

  • zaburzenia lękowe (fobie specyficzne, lęk społeczny, lęk uogólniony, agorafobia, lęk separacyjny, mutyzm wybiórczy, napady paniki, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, PTSD, zaburzenia konwersyjne)
  • zaburzenia nastroju ( depresja, choroba afektywna dwubiegunowa, dystymia)
  • zaburzenia odżywiania się (bulimia, anoreksja, kompulsywne objadanie się, otyłość,)
  • zaburzenia eksternalizacyjne: zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD), zaburzenia opozycyjno - buntownicze, zaburzenia zachowania
  • moczenie mimowolne, zanieczyszczanie się
  • tiki
  • całościowe zaburzenia rozwoju (autyzm, zespół Aspergera)
  • inne problemy psychologiczne/emocjonalne
  • Przebieg procesu terapii

    Na konsultację dotyczącą niepokojących zachowań u dziecka czy młodzieży najczęściej zapraszani są najpierw rodzice, aby zebrać wywiad obejmujący informacje na temat rozwoju dziecka, sytuacji rodzinnej, funkcjonowania w środowisku przedszkolnym/szkolnym. Po zebraniu wywiadu proponowany jest plan diagnostyczny lub terapeutyczny. Kolejna wizyta to indywidualne spotkanie terapeuty z dzieckiem. Po rozpoznaniu specyfiki przejawianych przez dziecko lub nastolatka trudności ustalany jest plan psychoterapii. W trakcie terapii prowadzona jest również psychoedukacja dla rodziców w celu zwiększenia umiejętności komunikacji z dzieckiem i zrozumienia jego trudności. Terapia może przebiegać dwutorowo: spotkania z dzieckiem i oddzielnie spotkania z rodzicami. Bywa, że na spotkania zapraszana jest od razu cała rodzina. Jest to często stosowany model pomocy dzieciom i młodzieży. Na pierwszą konsultację ważne aby przynieść dokumenty zawierające wcześniejsze badania, opinie, które mogą uzupełnić obraz dziecka, jego zasobów oraz trudności.